آسمان آبی

راستی آرزو چیه؟

barandardarya — Thu, 10 Sep 2009 07:03:52 GMT

سالهاست با تو حرفی نزده ام نمیدونم چی شد که یهو این تصمیمو گرفتم که حرفام رو واست بگم.

اول از همه وقتت بخیر و شادی. اینو بگم که آرزوی پرواز منو رها نمی کنه. البته این پرواز ممکنه بوسیله هرچیزی باشه. با بال، هواپیما، موشک، چتر نجات، کایت یا حتی با خیال. البته فکر کنم باحالتر از همش تو خیال باشه چون تو خیال میشه هر کاری حین پرواز انجام داد. وقتی داری پرواز می کنی میتونی دور خودت در هر زاویه ای بچرخی یا همونجا ثابت وایسی و به اطرافت نگاه کنی به پایین به روبروت یا به بالای سرت که خیلی راهه تا هنوز به اون بالا بالاها برسی!!! خیلی جالبه واقعاً حس باحالیه. من خودم وقتی که تنها میشم و به همه چیزی که هیچ چیه فکر میکنم میگم بیخیال بابا بیا بریم یه دور پرواز کنیم. خیال کن الان بال داری و میتونی تو آسمون آبی باشی بدون اینکه دستهاتو تکون بدی داری مثل عقاب تو آسمون چرخ میزنی و یه جریان هوای خنکی اطراف بدنت هست که خیلی تورو سبک میکنه و احساس بی وزنی می کنی. این درست همون احساسیه که وقتی حس می کنی به خدات خیلی نزدیک شدی و احساس تعلق خاطر نسبت به هیچی نداری. این یعنی معراج یا شاید نزول البته نمیدونم اسمش چیه ولی قلب آدم خوب می تپه و نبض آدم رو به جریان الوهیت و مسیر بدون دست اندازی میندازه که وقتی داری میری بالا وزنت هم داره کم میشه. یا شاید بتونی اسمشو بذاری عشق. البته این نیروی عشق عجب چیزیه. بنظر من نیروی عشق قدرتمندترین نیرویی است که میشه شناختش. با این نیرو هر چیزی ممکنه. البته اگه در هر ثانیه و هر لحظه این نیرو رو بتونی در وجودت حس کنی. راستی دیدی تو این متن من دارم باهات صحبت می کنم بدون اینکه بدونم تو کیستی یا کجایی که داری این متنو میخونی یا شاید هم کسی این متنو نخونه ولی مهم اینه که هرچیزی تو دلمه و دارم باهاش زندگی می کنم می تونم بنویسم و از این نیرو بگم. اصلا میدونی عشق چیه؟؟؟ بذار اول از دوست داشتن بهت بگم. وقتی چیزی یا احتمالا کسی! رو دوست داری هرچیزی اون دوست داره رو قبول میکنی و روی یه خط ممتد راه میری که به تقدساتش توهین نشه و به قولی رو اعصابش نری. البته این موجودات خیالی که خیلی دوسشون دارم عجیب غریبن یعنی ممکنه اصلا وجود نداشته باشن حتی ممکنه تو خیال کسی دیگه هم وجود نداشته باشن!

خوب الان میخوام یه کمی از تنهایی بگم.وای نمیدونی این تنهایی چه حالی میده به آدم.مخصوصا اینکه تنهای تنها باشی و کسی پیشت نباشه یا اینکه جابلتر از همه اینه که دور و برت خیلی شلوغ باشه ولی کسی ندونه که تو احساس تنهایی میکنی. این آخری کیفش بیشتره. یه آرامش خاصی به آدم دست میده میتونی به همه چیز که هیچ چیزه فکر کنی و به هیچ چیز که همه چیزته برسی. چون با خیال که نمیشه به همه چیز رسید پس در آخر به هیچ چیزی نمیرسی!!! نمیدونم این همه چیز همون هیچ چیزیه که همه میتونن هرجایی که باشن فکر کنن یا نه یا شاید همه چیزی که قابل فکر کردن در مورد اونها هست همون هیچ چیزی باشه که هیچ کسی در هیچ جایی نمیشه بهش فکر کرد. این چند جمله آخری که الان خوندی فهمیدی چی گفتم یا نه؟ اگه جوابت منفیه پس سعی کن یه بار دیگه بخونیش یا شاید هم چندین بار و در آخر هم ممکنه به این نتیجه برسی که اصلا هم نفهمیدی که چی نوشتم. راستی تنهایی همون عشقه؟ شاید درست باشه چون تو تنهایی میشه آروم گریه کرد و قلب آدم رقیق بشه و آدم سرزنده تر بشه. اصلا میدونی چیه عشق یعنی تنهایی.یا اینکه بهتره بگم تنهایی یعنی عشق. اصلا یه چیز دیگه، قبل از اینکه این مطلبو بگم تو این نوشته ها همش سعی کردم که همه چیزو به چالش بکشم که بیشتر بشینم در موردشون فکر کنم. خب تا یادم نرفته در مورد عشق و تنهایی داشتم می نوشتم. میخوام بگم که عشق یعنی هجران. راستی هجران با فراق چه فرقی داره. هجران یعنی اینکه یه کسی رو دوست داشتی و کنارت بوده که در چند دوره زمانی پیشت بوده ولی حالا بخاطر یه سری دلایلی از پیشت رفته و دیگه کنارت نیست که بتونی ببینیش یا باهاش صحبت کنی یا اینکه حرفاتو بشنوه اما فراق خیلی دردناکتره چون یه کسی رو دوست داری اما هیچوقت کنارت نبوده و فقط خودت یه تصویر از اون تو ذهنت ساختی که چه جوریه و چه شخصیتی داره.این مورد خیلی باحالتره چون به معنی انتظار نزدیکتره و روح آدمو صیقل میده و یه آرامش خاصی به آدم دست میده.

ببار ای بارون!بهر لیلی چون مجنون ببار. وای این بارون نمیدونی چه نعمتیه؟!!! حالا برید سراغ تمرکز و تصور؟ فرض کن با یه آرامش خاصی بدون اینکه دغدغه چیزی داشته باشی یا اینکه استرس داشته باشی که چیزی نمیتونه این آرامش و راحتی رو ازت بگیره تو یه خیابون که انتهاش یه میدون بزرگه که سمت چپ و راستش پر از درختهای بزرگی هست که همشون شکوفه سفید دارن، قدم زنان به سمت آسمون آبی، نه سفید نگاه میکنی که یهو یه اشک از چشات میچکه،نه اشک نیست یه قطره بارونه که بین مژه هات افتاد و فکر کردی که اشکه! حالا چتر هم نداشته باشی دیگه این تصور خیلی جالبتر میشه چون بزودی خیس میشی و سردت میشه. خب برگ درختان سبز با شکوفه های سفید بت بوسه میدن که آهای دوست داریم.... دوست داریم.... دوست....... حالا دیگه نمیخواد منتظر چیزی باشی یا منتظر کسی باشی این یعنی آرزو یا شاید رسیدن به آرزو.راستی آرزو چیه؟ نظرت بگی خوشحال میشم..... خیلی خوشحال و شاد

و باز تنهایی

barandardarya — Thu, 03 Sep 2009 07:45:39 GMT

از چه بگويم؟
از تنهايي ام؟
از اينکه با يک قلب شکسته به آسمان نگاه مي کنم
و از خداي عاشقان مي خواهم که تو را سلامت نگه دارد؟
به آيينه ي چشمانم نگاه کن و رقص اشک را درآن ببين....
ا شک که لحظه اي تنهايم نگذاشت.
وقتي هيچ قاصدکي از جانب تو بر لب پنجره ي اتاقم ننشست،
من در خود شکستم اما تو صداي شکستنم را نشنيدي.
در کجا بخوانمت
در کدام ديار تو را جستجو کنم و در کنار کدام ستاره قرار گيرم تا تو را ببينم؟
آه!
امان از دل.
نازنينم بدان و آگاه باش که
هر کجا باشي دلم روانه ي توست.....
مي دانستم روزهاي با تو بودن در گذر است
اما نمي خواستم باور کنم که روزهاي بي تو بودن هم
خواهند آمد.

تو به من مي گويي :
بي دليل خودت را اذيت و ناراحت نکن در حالي که نمي داني ...
غصه ي بي تو بودن بزرگترين دليل براي احساس دلتنگي کردن من است.

آشفته ام آشفته.
تنهايم تنهايِ تنها،
تنهايي بهتر از هر کس ديگر مرا مي شناسد.
با تنهايي آشنا ترينم اما تو......
تو صدايم کن که تنها هستم.
اگر به نظر تو
تمام حرفهاي من بهانه ست حق با توست
آخه همه اش بهانه ست يه بهانه ي عاشقونه........

هر کسي مي آيد با خود مي انديشم اين يکي شايد تو باشي ..
خوش به حال اون کسي که براي تو از همه بهتره .

من قلبم را ميان دستان تو جا گذا شته ام
و نگاهم را در اميد باز آمدنت.

و باز تنهایی...

برای بهترین دوستم

barandardarya — Wed, 13 May 2009 11:46:18 GMT

روزگاری عمارت من زیباترین جایگاه روی زمین بود و آن روزی که بهترین دوستم بر تنهایی من حکم فرما بود و من از معاشرت با او بسیار خردسند .

روزها گذشت و ریشه های هرز میان ما تنید و ما از هم جدا و روزها باز هم گذشت تا دیگر اثری از آن صمیمیت قدیم نبود و او از تنهایی من رخت بربست و برفت . من غمگین از رفتن او ولی مقتدرانه ایستاده ام با افکاری روشن همچون گذشته .

آرزوهای من برای خود و او نه چندان بزرگ بود که دنیا بر ما حسد ورزد و نه چندان کوچک که به فراموشی سپرده شود اما عاقبت این شد ...

او از تنهایی من رفت و با بیگانگان هم سخن شد و در گرداب حوادث غرق شد ...

اکنون خود تنها در این تنهایی بزرگ با لباس های سفیدم برای او از درگاه ایزد آرزوی موفقیت را دارم و میخواهم که او را از این گرداب نجات دهم . اما حیف که او در دنیای دیگر زندگی میکند و من در چه دنیایی ...

فاصله ی ما اکنون هزاران هزار فرسنگ شده . خیلی دور ...

این فاصله را او ایجاد کرد او از من دور شد و او در محفلی دیگر...

شاید با کمی درنگ و تامل در این برهه از زمان که حوادث بسیاری او را محصور کرده است بتواند از این گرداب به ساحل زیبای آرزوهای خویش بازگردد . ... و یا شاید هم دیگر هیچ وقت نه زود باشد ونه دیر ...

چشمانت را هیچگاه درگیر با غم نبینم و برایت آرزوی شادی روزافزونت را دارم همچون گذشته در تنهایی من و تو با هم ...

به بهانه تو

barandardarya — Tue, 11 Nov 2008 04:33:18 GMT

تمامی سدها را به بهانه تو خواهم شکست
تمامی راهها را هموار خواهم ساخت
به بهانه تو
دردم را گریه هایم را حبس می کنم در وجودم
به بهانه تو
تو را ،عشقم را، قلبم را دوست دارم
و با تو همه ترانه ها را خواهم سرود
و به امید روزی که لحظه های عاشقانه را
قاصدک خبر بیاورد
و تمامی کوچه های بن بست به پایان برسد
و آسمان پر ستاره خویشتن را به خورشید امیدوار کند
و تمامی شعر ها دوباره خوانده شود
در کنار خودت
آری هزاران بار می گویم
دوستت دارم
حتی بغضم را در آوازی گم می کنم
گریه هایم را تا بی نهایت در چشمانم اسیر
و خلوتم را به سراغ اشکهایم می برم
و گریه می کنم و تو را از خدا می خواهم

بگذار . . .

barandardarya — Tue, 22 Jul 2008 09:50:18 GMT

بگذار آسمان آنگونه که هست در جاذبه ي دو چشم تو خود را بگستراند.

بگذار تا که ماه، حتي به زير ابر، در اين سياه شب، آرامشي به قلب سپيد تو آورد.

شايد کمي گذشت، شايد تبسم در چشم روزگار ، شايد که مشق صبر، تکليفِ روزگار نه چندان به کام ماست.

بگذار زير و بم اين زمين سخت، با پاي خسته ي تو گفتگو کند.

تا "هو" توان به خاطر آيينه هديه داد ديگر چه جاي "آه".

شايد قبول جهان آنچنان که هست آغاز زندگيست.

آنجا که واژه ها به هياهو نشسته اند، شايد که شاخه گلي از سکوت ناب، آواز زندگيست.

بگذار اگر فاصله اي هست بين ما، تا روز ماندگاري ديوار سرد قهر، يک پنجره براي ديدن هم هديه آوريم.

بگذار پيکار تبدار روزگار، در برکه ي گذشت پاشويه کند، آنجا که ناتوان کلام خسته به فرياد مي رسد، ديگر سکوت نقطه ي پايان گفتگوست.

گاهي تحمل کاري درون دست، شيرين تر از لطافت گلهاي زندگيست.

بگذار تا به دست جدايي در اين زمان، باراني از طراوت بخشش سفر کند، بذري به دشت مهرباني هم هديه آوريم و آنگاه بغل بغل تبسم تازه درو کنيم.

وقتي که شرم مي چکد از چشم خيس دوست، چشمان پرسش خود را تو بسته دار، لبخند مهربان تو در چشم شرمناک، يعني بيا، دوباره تو را دوست دارمت.

شايد که يک سلام آغاز گفتگوست.

شايد براي رسيدن به شهر عشق، اين اولين قدم، از خود گذشتن است.

(( ما در قلب خداییم )).

barandardarya — Wed, 09 Jul 2008 05:55:18 GMT

عشق،شما را همچون یک دسته ی گندم در آغوش می کشد.

آنگاه شما را می کوبد تا از پوسته در آیید و عریان شوید

و در غربال میکشد تا رهایی یابید.

و آسیابتان می کند تا مانند برف سفید شوید.

و با اشک هایش خمیرتان می کند تا نرم گردید.

آنگاه شما را به آتش مقدس خویش می سپارد،

تا نان مقدس و آسمانی شوید.

عشق، این کار ها را با شما می کند تا اسرار دل هایتان را درک کنید،

و با این ادراک پاره ای از قلب زندگی گردید.

اما اگر بیمناک شوید و تلاشتان در عشق تنها برای آسایش و لذت

محدود باشد،

پس بهتر است که برهنگی تان را بپوشانید،

و از خرمن گاه عشق بیرون آیید،

و وارد جهانی شوید تا همچنان بخندید ،

اما نه با همه ی خنده هایتان

و بگریید ،اما نه با همه ی اشکهایتان.

عشق چیزی جز خودش نمی دهد و چیزی جز از خود نمی ستاند.

عشق چیزی ندارد و نمی خواهد از آن دیگری باشد،

زیرا به خود بسنده است.

اما شما!

هرگاه عاشق شوید مگویید :

(( خداوند در قلب ماست))

بلکه بهتر است که بگویید:

((ما در قلب خداییم)).

و هرگز گمان مبرید که می توانید بر عشق چیره شوید،

زیرا اگر محبت در شما شایستگی بیند، بر راهتان چیره می شود.

عشق خواسته ای جز به کمال رساندن خویش ندارد.

اما چون عاشق شوید ، خواسته هایی ویژه باید داشته باشیید،

خواسته هایتان چنین باید:

آب شوید

و همچون جویباری جوشان بر گوش شب نغمه سر دهید

و در آخرین پیچش مهر،

از اندوه خبر دهید

ادراک حقیقی شما در سودای دل عاشقانه زخم می زند،

و خونتان با خورسندی سرازیر می گردد.

با فلبی بالدار در هنگام سحر بیدار شوید

و برای روز عاشقی سپاس گویید.

به هنگام نیمروز آسوده باشید.

و با خویشتن مناجات کنید

و شامگاه با سپاس به خانه باز گردید

آنگاه

برای معشوق از ته دل نیایش کنید

و سروده ی ستایش را بر لب هایتان نقش بندید

و بخوابید

آب می خواهم سرابم می دهند ...

barandardarya — Wed, 09 Jul 2008 05:53:18 GMT

حالمان بد نیست غم کم می‌خوریم

کم که نه! هر روز کم کم می‌خوریم

آب می‌خواهم، سرابم می‌دهند

عشق می‌ورزم عذابم می‌دهند

خود نمیدانم کجا رفتم به خواب

از چه بیدارم نکردی آفتاب؟؟؟

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه‌ای نامرد بر پشتم نشست

از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سنگ آزاد شد

یک شبه بیداد آمد، داد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

ما همسایه خدا بودیم

barandardarya — Wed, 09 Jul 2008 05:48:18 GMT

شاید دیگر مرا نشناسی!شاید مرا به یاد نیاوری ، اما من خوب تو را میشناسم . ما همسایه شما بودیم

و شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا.

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم میشدی . و من همه آسمان را دنبالت

میگشتم، تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت میکردم.

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی . توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود ، نور از

لای انگشت های نازکت میچکید . راه که میرفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می آید؟گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان.تو گلی بهشتی به سمتش پرت

میکردی و او کفرش در می آمد . اما زورش به ما نمی رسید . فقط میگفت: همین که پایتان به زمین

برسد ، میدانم چطور از راه به درتان کنم.

تو شلوغ بودی ، آرام و قرار نداشتی . آسمان را روی سرت میگذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن

ستاره می پریدی و صبح که میشد در آغوش نور به خواب میرفتی.

اما همیشه خواب زمین را میدیدی . آرزویی، رویاهای تو را قلقلک میداد. دلت میخواست به دنیا بیایی و

همیشه این را به خدا می گفتی و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد ، ما هم به دنیا آمدیم و

همه چیز تمام شد .

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را . ما دیگرنه همسایه هم نبودیم و نه همسایه خدا. ما گم شدیم و

خدا را گم کردیم ...........

دوست من ، همبازی بهشتی ام ! نمی دانم چقدر دلم برایت تنگ شده . هنوز آخرین جمله خدا توی

گوشم زنگ میزند: از قلب تو تا من یک راه مستقیم است، اگر گم شدی از این راه بیا.

بلند شو ، از دلت شروع کن . شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم.

قطار

barandardarya — Wed, 18 Jun 2008 06:53:18 GMT

قطار مي رود

تو مي روي

تمام ايستگاه مي رود ...

و من چقدر ساده ام

که سالهاي سال

در انتظار تو

کنار اين قطارِ رفته ايستاده ام

و همچنان

به نرده هاي ايستگاهِ رفته

تکيه داده ام ! ...

قيصر ‌امين‌پور

عشق یعنی ...

barandardarya — Sun, 15 Jun 2008 12:10:18 GMT

عشق یعنی گم شدن در جام می

عشق یعنی شب نشینی با خدا

عشق يعني چون کبوتر ساده باش

عشق يعني عشق بازي با چمن

عشق يعني جوشش مي درسبو

عشق يعنـــي باسحرهمدم شـــدن

عشق یعنی بی نیاز از جام جم

شاد کردن دیده و دل وقت غم